آقای پزشکیان امروز مدیر ارشد اجرایی ایران است و آنچه انکاناپذیر است یکپارچه شدن همت ایرانیان برای کمک به ایشان است. واقعیت این است که ایرانیان فرصت چندانی برای جبران مافات ندارند. باید همت کنند و دست در دست هم کشور را از مهلکه ها برهانند. در عین حال ذیل آسیب شناسی این دوره از انتخابات مسائل یا موضوعاتی را می توان طرح و بحث کرد و زمینه را برای شفاف شدن اذهان فراهم نمود. به زعم بنده باید بررسی شود که چرا:1-از زبان آقای جلیلی و دیگر افرادی که مدعی طلایه داری گفتمان انقلاب اسلامی بودند دردها و آسیب ها بسامد نداشت. این مهم بیش از همه در بیان آقای پزشکیان نمود داشت. گویی دیگر افراد در ایران زندگی نمی کنند. البته صرف گفتن از مسئله دلیل بر کارآمدی نیست. آقای پزشکیان روی مسائل و مصائب مانور می داد و عملا طرح و برنامه ای مدون برای درمان آنها نداشت. کار ایشان در حد بازی های زبانی بود. همین نقدها را مردم کوچه و بازار طرح و بحث می کنند منتها ایشان چون باسواد است و دست اندرکار بیشتر از دیگران به آنها می پرداخت. ساده تر بگویم. در جمعی هستیم همه می بینند آقای الف ناخوش احوال است. نتیجه می گیرند مریض است. یکی از آن جمع پزشک است او هم می گوید مریض است. گفتن او با صحبت دیگران صرفا مشترک لفظی است. ایشان به اجمال هم نوع مرض را می فهمد هم راه درمان را بلد است. بنابراین صرفا گفتن این که جامعه در فلان زمینه ها مشکل دارد هنر نیست. آنکه مدعی است باید به اجمال راه درمان را بداند و طرح تفصیلی برای آنها ارائه کند.2-نوع رقتار آقای جلیلی صرفا واکنشی بود به کنش های آقای پزشکیان. ایشان می توانست دوره عملکرد آقای پزشکیان را محور نقد و نظر قرار دهد و مثلا بپرسد آیا اقای پزشکیان در دوره بلند نمایندگی طرح تحقیق

تقریبا ده روز از انتخاب آقای پزشکیان به عنوان رئیس جمهور گذشته است. همه سخنان ایشان معقول بود جز آن چیزی که قریب به مضمون گفته بود من آمدم سایه جنگ را از سر ایران بردارم. خوب است حضرت ایشان امور توهمی را دامن نزند و فرعیات را اصل قرار ندهد. امروز به لطف خداوند ایران مقتدر است و گوسالههای جنگ طلب قادر نخواهند بود آسیبی به مام وطن برسانند. همه زمینه ها برای تشکیل دولت کار و درایت و تدبیر و حماسه ساز فراهم است. اصولگراها هم که در مدح رفتار و گفتار آقای پزشکیان سنگ تمام گذاشته اند. خدا کند اطرافیان ناباب کار دست رئیس جمهور منتخب ندهند. صرفا برای یادآوری، سخن آقای تاجیک را که در روزنامه آرمان ملی درج شده نقل میکنم:اگر چارهای نیندیشی همین لمپنهای سیاسیای که اینروزها پشت درِ پاستور صف کشیدهاند، و به نام شما و بهجای شما اینجا و آنجا سخن میگویند و از شما بتی میسازند، کار دست شما و جریان اصلاحطلبی خواهند داد. نگذارید انتخاباتبازهای حرفهای که در فردای پیروزی جز به قدرت و منفعت خود نمیاندیشند، تهماندهای امید مردم را محو و نابود سازند. به یاد داشته باشید شما آخرین روزنهای هستید که بسیاری از مردم به امید فرارسیدن روزی که با آنان آشتی باشد، از آن عبور کردند. لطفا حرمت این روزنۀ ارجمند را پاس بدارید.

در انتخابات ریاست جمهوری 1403 انتخابم آقای جلیلی بود و درباره ایشان روی شعار «هر ایرانی یک نقش پرشکوه» و «هر روستا یک سلول برای جهش» حساب تبلیغی ویژه باز کرده بودم. در واقع از آنجا که میدانستم با تراکم عقده نمی شود عقل مخاطب را فعال کرد دست روی شعارها و برنامههایی گذاشتم که به روستا ربط پیدا میکرد. واقعیت این است که از این منظر و همچنین بابت شخصیت پاک و به دور از حواشی که آقای جلیلی دارد ایشان را دوست دارم. دلم می خواست ایشان رئیس جمهور شود تا زمینه برای کاری بزرگ و مقتدر در کشور فراهم آید. این مهم با در نظر گرفتن کسری ها و اتلاف وقتی که در ایران صورت گرفت اهمیت صدچندان پیدا می کند. بخشی از حساسیت دوره و زمانه را میتوانید در مقاله ای که با عنوان «آقای پزشکیان، با انقلابیون جدید چین چه می کنید؟» (مندرج در سایت خبری تحلیلی «الف نیوز») لمس و درک کنید. با خواندن آن مقاله اقرار خواهید کرد که آقای جلیلی برنامه محور بسیار مناسبتر برای احراز مدیریت ارشد اجرایی این سرزمین بود. اکنون که قرعه فال به نام دکتر پزشکیان افتاد باید از از ایشان خواست که ضمن حفظ آرامش و طمأنیه، برنامه کاری متقق و محکم تدارک ببیند و زمینه ایجاد یک تحول بزرگ و تعیین کننده را در ایران فراهم نمایند. طبیعتا برای تحقق چنان امر عظیمی انسجام و یکپارچه کردن توانمندی ها بسیار کمک کننده خواهد بود.تکمله: در متنی که با عنوان «ایرانیان و پایان بازی یه قل دوقل» نوشته بودم انسجام داخلی را آنقدر تعیین کننده ندانستم که داوطلب ریاست جمهوری فقط روی آن مانور دهد و حتی در پرسشی که با موضوع نقش اعتماد به نفس اطرافیان در پیشبرد کار در خارج از کشور طرح و بحث شده بگوید: «همان که گفتم: انسجام داخلی...».(اشاره به پاسخ آقای پزشکیان به پر

در انتخابات ریاست جمهوری 92 وقتی آقای جلیلی در نوبت اول حضورش در انتخابات از آقای محسن رضایی که سابقه دار بود پیش افتاد «تابناک» متنی را درج کرد با عنوان «چه کسانی جلیلی را جلیلی کردند» تحلیل بنده این بود که آقای رضایی حسودی کرد و نتوانست تحمل کند که یک آدم تازه کار از او پیش بیفتد. تأسف بار اینکه در انتخابات امسال یعنی 1403 هم «تابناک» چند متن علیه جلیلی درج کرده است. معلوم است سردار بزرگ هنوز نتوانسته از چنبره حسادت رها شود.تکمله: دکتر سعید جلیلی بی شک و تردید جزو مدیران پاک و سربلند این سرزمین است. بنده با کسی که مخالف ایشان باشد مخالفتی ندارم اما پاسخ به سخن ناروا را وظیفه خود می دانم.تکمله دوم: متأسفانه مدیران سایت فاخر «عصر ایران» هم در این بازی کودکانه وارد شده اند و آرام آرام عقده ها را برملا میکنند. تکمله سوم: دیدگاهم درباره آقای محسن رضایی وقتی منفی شد که به دنبال خورشیدش را خواندم. متن کتاب اگرچه مستحکم بود و عالی، هیچگاه از زبان ایشان تحلیلی در این باره نشنیدم. ملتفت شدم کتاب سفارشی است. بنده اگر مؤلف آن کتاب بودم با افتخار فحوای آن را به هر بهانه تبیین و توجیه می کردم. نکته جالب درباره کتاب این است که سالها قبل از حسن کلید ساز (یا بنا به نقلی قفل ساز) ایشان بود که تصویری مزین از کلید طلایی روی جلد کتاب گذاشت و...

هشت تیر 1403 چهاردهمین دوره انتخابات رئیس جمهور برگزار میشود. با افتخار به دکتر سعید جلیلی رأی خواهم داد. تبلیغی برای ایشان نکردهام. کمترین حد تبلیغ نصب تصویر ایشان روی شیشه مغازهام هست. این کار را هم نخواهم کرد. آنچه سبب این سکوت و سکون شده است ضعف خانمانبراندازی است که در این مردان بزرگ دیدهام. گرانیهای افسارگسیخته که با سوء تدبیر آقای روحانی کلید خورده بود پمپاژ نمک روی زخم نهادینه شدن این سرزمین یعنی تبعیض بود. و دیدیم که جراحی اقتصادی آقای رئیسی تغییری در این معادله ایجاد نکرد. جراحی فرهنگی پیشنیاز جراحی اقتصادی است و زمینه را برای اصلاحات اساسی در اقتصاد فراهم خواهد کرد. مردم محسوسات را درک و فهم میکنند و نمیشود برای آنان که محسوسات را علیه خودشان میبینند از معقولات سخن گفت و نکبتها و پلیدیها را توجیه کرد. سادهتر بگویم: اگر با این استدلال که انسان پاک و وارستهای مثل آقای رئیسی با همراهی مجلس انقلابی خواهد توانست مرهمی بر زخمهای مردم بگذارد وارد میدان تبلیغ صریح به نفع ایشان میشدم امروز به روستاییان سادهدلی که همچنان بختک پلید و پلشت دائرمداری پول و پارتی و سود و سهم را بر جان و روان خود مسلط میبینند چه جوابی باید میدادم؟بخشی از دلیل تبلیغ نکردن به این مهم مربوط میشود که امثال بنده که عقل معاشمان لنگ میزند مرجعیت نداریم. میگویند صادقی و سالمی و پاکی و باسواد. اما بنده آنچه را که از گفتن آن حیا میکنند و نمیگویند بیشتر باور دارم. بعله! همیشه همین طور بوده. البته آنکه میتواند با مظاهر تباهی و پلیدی در روستایمان که با نقاب ارزش و انقلاب روزگار مردم را سیاه کرده مبارزه کند همین آدم قدر ندیده و بر صدر ننشسته است. فقط با این شیوه است که میتوان شور نهفته

مروارید دخترکوچولی شهری است که هرازگاهی همراه پدر به روستا می آید. با بازی های زبانی از او دلربایی کردم. مدتی گذشت. پدرش را دیدم. سراغی از دوست کوچکم گرفتم. وقتی خواست برود روی کاغذ شعری به گویش محلی نوشتم و گفتم برایش بخوان:کِچیکِ کیجا گَت بونِاَمِ مَلِ جا رَد بونِاگِ ورِ تحویل نَی ریمخَلِ خلِ بد بونِ.(کیجا= دختر. ملِ= محل. گَت= بزرگ. بونِ= می شود. تحویل نی ریم= به او اعتنا نکنیم/ تحویلش نگیریم. خل خل =خیلی.)